Και να που η πατάτα, το 2012, έρχεται ξανά στο προσκήνιο ως μια νέα αντίληψη και στάση ζωής σε ένα “υπερσύγχρονο” μνημονιακό κράτος.

Και να που μια συλλογικότητα της Κατερίνης προσπαθεί να... αποκαταστήσει τον εμβληματικό ρόλο της.

Οι Κυριακές στην Κατερίνη φεύγουν μαζί με τη βροχή. Και μαζί με τη βροχή φεύγουν και οι μεσάζοντες και οι κερδοσκόποι και οι κάθε λογής έμποροι του κερατά. Ωστόσο, οι τραπεζίτες που μας πούλησαν και μας εξαγόρασαν για να μας πουλήσουν και να μας εξαγοράσουν εκ νέου, μένουν.

Για ένα πράγμα είμαι πια σίγουρος: Αν ο Καποδίστριας είχε ανακαλύψει το ίντερνετ και το Νευροκόπι, θα έκανε ένα ωραιότατο και εύχρηστο e – shop με πατατούλες. Με εικοσιδύο λεπτά παρακαλώ το κιλό και όχι με εβδομήντα και ογδόντα λεπτά που αγοράζεις από το σούπερ μάρκετ τις πατάτες Αιγύπτου.

Εμπρός λοιπόν για την “αιγυπτιακή επανάσταση” των συλλογικοτήτων. Η Ελλάδα αλλάζει.

Τα μόνα που δεν αλλάζουν είναι η πολυμηχανία του Οδυσσέα που κουβαλάμε και οι συντροφιές που φτιάχνουμε από το τίποτα.

Υ.Γ.1 Το ξεκίνημα της Σαρακοστής μάς βρήκε να γλεντάμε, να πίνουμε, να τρώμε και να καπνίζουμε. Από παντού άκουγα τη φράση “δε θα τους κάνουμε το χατίρι”.

Υ.Γ.2 Όσο κι αν προσπαθεί ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου να το “παίξει” Καποδίστριας με την ηλιακή ενέργεια, αυτα-πατατά-ται οικτρώς. Τσουρουφλίζεται ήδη στο ίδιο καζάνι με όλους τους άλλους.
γράφει ο Θωμάς Σίδερης